طبق آیه قرآن بعضی قدرت پیدا می کنند و این مساله ی مهم علوم سیاسی است که قدرت چگونه باید توزیع شود و بین نخبگان گردش پیدا کند و چگونه باید قدرت را کنترل کرد. اینها از مسائل اساسی زندگی انسان است که اگر کسی به آن بی توجه باشد مانند کبک سر خود را زیر برف کرده است. یک سیاستمدار غربی می گفت چرا شما جوانان را به مفاسد اخلاقی وادار نمی کنید؟ جوانان اگر سرگرم این کارها نباشند بر علیه قدرت شورش می کنند. همه ي كشورها اين سياست را دارند كه جوانان را به سرگرمي ها و مفاسد سوق بدهند تا در سياست دخالت نكنند و قدرت ها را به چالش نكشند. اما اسلام بنا دارد جوانان را از اين كا منع كند تا خود اداره كننده ي سياست باشند. حالا ممكن است كسي از نزاع بترسد. اما بايد دانست اين امر به ضرر ما نيست و بايد فرهنگ خود را در اين زمينه بالا ببريم وگرنه نمي توان صورت مساله را پاك كرد. بعضي دوست دارند روحانيون در مساله سياست و قدرت دخالت نكنند و صرفا در فضاي عرفاني و اخلاقي كار كنند در حاليكه هيچ كس نمي تواند از اين مساله كه خداوند براي زندگي انسان ناگزير قرار داده است فرار كند. ممکن است گفته شود طرح این مسائل همه را به سیاست حساس می کند. خوب این مساله ی بسیار خوبی است و راه چاره ی نزاع های طبیعی پیش آمده این نیست که صورت مسئله را پاک کنیم بلکه باید فرهنگ این امر را پیدا کنیم. بعضی از روحانیونی خوششان می آید که صرفا به مسائل اخلاقی و عرفانی بپردازد. انسان نبايد مانند برّه ها سكوت كند و در مقابل مسائل اطراف خود بي تفاوت باشد. ما همه باید نظام تسخیری را بپذیریم و قبول کنیم که هر یک از ما اسیر استعدادهای دیگران هستیم. باید درمقابل استعداد ها و قابلیتهایی که ديگران دارند و ما نداریم متواضع باشیم. مانند زن و شوهري كه بايد بپذيرند كه هركدام قوت و ضعف هايي دارند و براي تكميل يكديگر به هم نياز دارند. ريشهي حسادت اين است كه انسان نظام تسخيري را نپذيرفته باشد. چقدر از نظر اخلاقي عالي است كه در مدارس براي اين مساله آموزشهايي در مورد برخورد عاقلانه با نظام تسخيري داده شود. ممكن است فردي يك مهارت ساده داشته باشد كه ما آن را بلد نباشيم. اما بايد نظام تسخيري را بپذيريم و برتري او را در اين زمينه قبول كنيم. گاهي انسان هر خدمتي از ديگران را با اكراه مي پذيرد و اگر بخواهد هزينه اي مثلا براي كار يك فرد پرداخت كند مي گويد"جهنم!". اين ممكن است نشاندهنده نپذيرفتن نظام تسخيري باشد و ريشه ي حسادت و تكبر فرعون گونه و صدّام گونه باشد. اصلا درس ولايت پذيري در واقع درس اخلاق است و مزه ي ولايت را روحي مي چشد كه پاك و بي آلايش باشد. چگونه فردي كه برتري ديگران را در بعضي زمينه ها نمي تواند قبول كند مي تواند پيامبر خدا را بر خود ولي و سرپرست بداند؟ چه كساني ولايت را نمي پذيرند؟ كساني كه نظام تسخيري را نمي پذيرند. آيا قبول داريد كه خيلي از ماها نظام تسخيري را به اجبار مي پذيريم؟ آيا قبول داريد هر ظلمي به ديگران(مانند ندادن حق ديگران) و خودمان(مانند حسادت) به همين علت است؟ آيا قبول داريد كه ريشه ولايت گريزي را در عدم پذيرش نظام تسخيري مي توان پيدا كرد؟