آیه ای را مطرح میکنیم که خاستگاه اصلی ولایت را فارغ از دین بیان می کند. سوره زخرف آيه 32 أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْض دَرَجات لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمّا يَجْمَعُونَ آيا آنان رحمت پروردگارت را تقسيم مى كنند؟! ما معيشت آنها را در زندگى دنيا در ميانشان تقسيم كرديم و درجات بعضى را برتر از بعضى قرار داديم تا يكديگر را به خدمت گيرند; و رحمت پروردگارت از تمام آنچه جمع آورى مى كنند بهتر است. آیا رحمت پروردگار را اینها تقسیم می کنند؟ به گفته علامه طباطبایی مراد از رحمت "نبوت" است. ولایت گریزی بصورت پنهان وجود دارد و بصورت های مختلف مطرح می شود: چرا کسی باید پیامبر شود آنان باشد؟ چرا جوان است؟که از فلان قوم و قبیله است؟ از اشراف نیست؟ ظاهر او فلان طور است؟ تقسیم رزق و روزی این افراد در اختیار ماست با این حال می خواهند در مورد اینکه چه کسی باید پیامبر شود تصمیم بگیرند؟ آنها در مورد مسائل مادی زندگی خود هم تصمیم گیرنده نبوده اند. مثلا اینکه شکل و قیافه و استعدادها و ... هرکس به چه صورت باشد به اختیار او نیست. پس چطور می خواهند تشخیص دهند که چه کسی و به چه صورتی باید پیامبر شود؟ در این قسمت به ریشه ی عقلانی ولایت در قرآن می پردازیم. در تقسیم رزق و روزی هم خداوند مساوی تقسیم نکرده است و ابعاد وجودی گوناگون انسانها را با قوت و ضعف و متفاوت آفریده است. انسانها از نظر استعداد، قدرت جسمی، ظاهر و ... متفاوت هستند. بعضی در مسیر زندگی فقط به یک کار محدود و تکراری و ثابت فکر میکنند و بعضی دیگر مدام در اندیشه ی گسترش کارها و دارایی ها و قدرت خود هستند. اصلا اگر همه ی انسانها از جهات مختلف شبیه هم آفریده شده بودند امورات کاملا به هم می ریخت. خداوند بعضی ها را از بعضی جهات در درجه بالاتری قرار داده است و این باعث می شود که بعضی ها بعضی دیگر را به تسخیر در آورند. در تفسیر المیزان در مورد "سُخریاً" آمده است : منظور از تسخیر هر چیزی راندن آن بصورت قهری به سمت یک غرض مخصوص است. این نظام تسخیری ریشه پدید آمدن قدرت در جامعه است. این تفاوتها و به تبع آن نظام تسخیری را خداوند قرار داده است. یک مثال: فرض کنید چند نفر از شما بعدها هیأت علمی می شوید و اگر بخواهید از بین خودتان یک مدیر انتخاب کنید. معمولا همه ی افراد جمع شما قابلیت آن را ندارند. ممکن است نداشتن وقت، ظرفیت و ... دلایلی برای آن باشد. در واقع انسانها در تسخیر یکدیگر با هم مساوی نیستند. در جامعه بشری برتری بعضی از انسانها از بعضی جهات، مدیریت و رهبری، سلطه یافتن انسانها بر یکدیگر و اداره کردن بعضی توسط بعضی دیگر اجتناب ناپذیر است. پس اگر ما به مساله ی ولایت نپردازیم و آن را حل نشده باقی بگذاریم تنیجه ی آن کنار رفتن ولایت خدا می شود و این ناگزیر به تسلط ولایت طاغوت می انجامد. اگر ولایت را به ولی خدا ندادیم نتیجه چه خواهد شد؟ معلوم است که به دست کسان دیگر می افتد.